O technicznych i organizacyjnych aspektach termomodernizacji napisano już prawie wszystko. Wiadomo też, że pomimo oczywistych korzyści płynących z termomodernizacji i mimo upływu 10 lat odkąd przyjęto ustawę o wspieraniu przedsięwzięć termomodernizacyjnych, zasięg termomodernizacji jest znikomy, do czego przyczyniły się niedostatki uregulowań ustawowych i brak koniecznego zabezpieczenia finansowego.

Przypomnijmy, że w pierwszej wersji ustawy inwestor otrzymywał premię termomodernizacyjną stanowiącą 25% zaciągniętego kredytu dopiero po spłacie 75% jego wartości tj. po 7–8 latach od zakończenia inwestycji. Niepopularność tego rozwiązania spowodowała konieczność wprowadzenia do ustawy koniecznych zmian, co nastąpiło w 2002 roku. Po nowelizacji wypłata premii następuje bezpośrednio po zakończeniu inwestycji, a ponadto rozszerzono zakres przyznawania premii dla obiektów użyteczności publicznej. Zmiany te znacznie wzmogły zainteresowanie inwestorów termomodernizacją, która ruszyła z dużym impetem, ale niestety środki budżetowe przeznaczone na premie okazały się drastycznie za małe i skończyły się w 2004 roku już we wrześniu, a w 2005 roku w maju. Środków tych było co najmniej trzykrototnie za mało.

Kolejna nowelizacja ustawy o wspieraniu przedsięwzięć termomodernizacyjnych obniżyła pułap udziału inwestorów we współfinansowaniu przedsięwzięć do 20%, a tym samym powstała możliwość uzyskania kredytu do wysokości 80% wartości inwestycji. Ustawa przewidywała możliwość spłaty zadłużenia w ciągu 10 lat. Zwiększono także środki budżetowe na wypłatę premii.

Korzystniejsze warunki podejmowania działań termomodernizacyjnych nie zmieniły jednak obowiązków inwestorów.

więcej w „Administratorze” nr 11/2008