Wyrok, w którym Sąd Najwyższy (sygn. III CSK 203/09) wyraził taki pogląd, dotyczy zaszłości sprzed lat. Chodzi o umowę sprzedaży wynoszącego 7/50 udziału w nieruchomości zabudowanej trzypiętrowym budynkiem mieszkalnym. Udział ten odpowiada lokalowi o pow. ok. 73 mkw.

Administratorka kupuje udział

Nieruchomość stanowiła własność Adeli B., która opuściła Polskę. Domem administrowała Maria K. Ponieważ Adela B. nie mogła z powodu nieobecności prowadzić swych spraw, sąd w 1984 r. na podstawie art. 184 kodeksu cywilnego ustanowił Marię K. jej kuratorem. W 1989 r. Maria K. wystąpiła do sądu o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu. Chodziło o zbycie udziału w nieruchomości Adeli B. odpowiadającego wartości wspomnianego lokalu w celu uzyskania pieniędzy na remont kamienicy, jako że wpływy z czynszu na to nie wystarczały. Nabywczynią miała być sama Maria K. zajmująca już inne lokum w tym domu. Sąd postanowieniem z grudnia 1989 r. takiego zezwolenia udzielił, wyznaczył dla obrony praw Adeli B. przy sporządzaniu aktu notarialnego Annę F. Umowę zawarto w lutym 1990 r.

W 1992 r. Maria K. sprzedała swój udział Pawłowi K., krewnemu, zastrzegając sobie dożywotnie prawo jego używania. Paweł K. został wpisany jako współwłaściciel do księgi wieczystej, zameldował się w nabytym w ten sposób lokum, ale mieszkał i pracował w innym mieście.

W 1994 r. minister sprawiedliwości wniósł od postanowienia sądu z 1989 r. zezwalającego na sprzedaż rewizję nadzwyczajną. W odpowiedzi Maria K. powoływała się na to, że po kupnie udziału z własnych środków wyremontowała kamienicę. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, ale ponieważ Adela B. nie usunęła braków formalnych, postępowanie w sprawie rewizji nadzwyczajnej zostało umorzone w 2000 r.


⇒Artykuł Rzeczpospolita